* ترم ِ سوم ِ سلسله گفتارهایی درباره ی ولادیمیر مایاکوفسکی
باعنوان ِ «مایاکوفسکی؛ خطابه ی طغیان»
از چهاردهم اردیبهشتماه، پنجشنبه ها، چهارده الی شانزده

** ترم اولِ آموزش زبان روسی

از چهاردهم اردیبهشتماه، پنجشنبه ها، یازده الی سیزده

ولیعصر، ساعی یکم، پلاک 7، موسسه مطالعاتی پرسش
تماس با مؤسسه: 88658603 الی 5

http://www.qporsesh.com/pages/calendar/m:1230/

ترم ِ دوم ِ سلسله گفتارهایی درباره ی ولادیمیر مایاکوفسکی
باعنوان ِ «مایاکوفسکی؛ سمبولیستِ سوسیالیست»
از چهارم اسفندماه، پنجشنبه ها، چهارده الی شانزده
ولیعصر، ساعی یکم، پلاک 7، موسسه مطالعاتی پرسش
تماس با مؤسسه: 88658603 الی 5
www.qporsesh.com/pages/calendar/m:1230

دوستان ِ گرامی و علاقه مندِ ادبیاتِ روسی! به اطلاع می رساند، به دعوتِ صمیمانه ی مؤسسه ی مطالعاتی پرسش، روزهای پنجشنبه به مدت یکماه از تاریخ ِ بیست و چهارم ِ آذرماه، و در محل ِ جدید ِ این مؤسسه، ساعت چهارده الی شانزده، گفتارهایی خواهم داشت به نام ِ «ولادیمیر مایاکوفسکی». برای اطلاع از نحوه ی حضور، با شماره تلفنهای مؤسسه ی پرسش (88658603 الی 5) تماس حاصل فرمایید. از آنجایی که طبق ِ سیاستِ همیشگی و حرفه ای ِ «پرسش»، هیچیک از دوره های ویژه ی برگزارشده در این مؤسسه تکراری نخواهدداشت، دوستان ِ علاقه مند لطفاً اطلاعرسانی بفرمایند! ــــ با احترام و سپاس

www.qporsesh.com

ضمناً برگزاری ِ دوره ی «سانتیمانتالیسم و سرچشمه های رمانتیسیسم روسی» متعاقباً اعلام خواهدشد.

دوستان ِ گرامی و علاقه مندِ ادبیات روسی! به اطلاع می رساند که از تاریخ ِ نوزدهم ِ مردادماه، به مدتِ یکماه در روزهای چهارشنبه، و در موسسه ی مطالعاتی ِ پرسش، از ساعت 19 الی 21 «گفتارهای کلاسیسیسم روس» را خواهم داشت. دوستان ِ علاقه مند می توانند برای آگاهی بیشتر از نحوه ی حضور به سایتِ این موسسه مراجعه فرمایند. گفتارهای موضوعی ِ ارائه شده در هردوره ی یکماهه ی موسسه ی پرسش تکراری نخواهندداشت و گفتارهای دو ترم ِ نخست، پیرامون ِ این عناوین خواهندبود:

۱. کلاسیسیم ِ روسی

۲. سانتی مانتالیسم و سرچشمه های رمانتیسیسم در روسیه

گفتارهای بعدی و عناوین ِ آن متعاقباً اعلام خواهدشد.

لینکِ مستقیم ِ گفتارهای ادبیات ِ روسی در موسسه ی پرسش:

http://www.qporsesh.com/Article_Details/tabid/58/ItemID/192/View/Details/Default.aspx

لینک ِ سایتِ موسسه ی مطالعاتی ِ پرسش:

http://www.qporsesh.com/

"نگاهی بی‌واسطه، پس از یکصد سال حضور ادبیات روسی در ایران"

http://ilna.ir/newsText.aspx?ID=171430

 http://ilna.ir/newsText.aspx?ID=158997

دکتر حسین معصومی همدانی 

                               رضا چایچی                                               اسد امرایی                

                            علی مسعودی نیا                                    آبتین گـُلکار 

                                 بهاره رضایی                                      سعدی گل بیانی

                          حمیدرضا آتش برآب                         

جلسه ی معرفی ِکتاب ِ «در مایه های ایرانی»، به ترجمه و تحقیق ِ حمیدرضا آتش برآب

سخنرانان: دکتر حسین معصومی همدانی، اسد امرایی، رضا چایچی، دکتر آبتین گلکار، بهاره رضایی، سعدی گل بیانی، علی مسعودی نیا

شعرخوانی: حمیدرضا آتش برآب

آدرس: خ. انقلاب، ضلع ِ شرقی ِ دانشگاه ِ تهران، خ. قدس، پلاک 3، ساختمان آناتول فرانس، واحد 12، آتلیه ی نقاشی م. آذرفر، یکشنبه، نهم آبانماه، ساعت ِ پنج ِ عصر

http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=1153140

 

Фрейдун  Таваллали

فریدون  تولّلی

 

 

Лунный свет

 

Под тусклым светом бледной луны

В печальном и пленительном отблеске, как дуновение

Лежала она, и черные волосы её были в руке ветра

Ее волнистые и прелестные волосы,

Омрачали светлую ночь.

 

Вода, тихо журча, текла по руслу реки

Сказали бы, что она

Оплакивает потерю попутчиков

И несёт траур по умершей любви.

 

В усталом  холодном отблеске лунного света,

Гора,

Как несбывшееся желание,

Как сияние надежды

Или как стройное, обольстительное тело в шелках

Еще спала

 

И по зеленой, молчаливой равнине проходила ночь

 

И она, надежда души моей, тень мечты моей

И горящей искрой мечты сверкала она,

На ясном челе луны читала она

Легенду о моей печали и рассказ своей скуки.

 

перевод: Хамидреза Аташбараб, май 2010

ترجمه: حمیدرضا آتش برآب، مسکو، می ۲۰۱۰

 

 

«مهتاب»

 

در زير سايه­روشنِ ماهِ پريده­رنگ

در پرتوی چو دود، غم‌انگيز و دلربا

افتاده بود و زلفِ سياهش به دستِ باد

موّاج و دلفريب

مي‌زد به روشنايی ِ شب، نقش ِ تيرگی.

 

مي‌رفت جويبار و صدای حزين ِ آب

گويی حكايتِ غم ِ ياران ِ رفته داشت،

و ز عشق‌های خفته و اندوهِ مردگان

رنجی نهفته داشت.

 

در نور ِ سرد و خسته­ی مهتاب، كوهسار

چون آرزوی دور

چون هاله­ی اميد

يا چون تنی ظريف و هوسناك در حرير،

مي‌خفت در نگاه

 

وز دشت‌های خرّم و خاموش مي‌گذشت

آهسته شامگاه.

 

او، آن اميدِ جانِ من آن سايه­ی خيال

مي‌سوخت در شراره­ی گرم ِ خيال ِ خويش

مي‌خواند در جبينِ درخشانِ ماهتاب

افسانه­ی غم ِ من و شرحِ ملالِ خويش...

Фёдор Тютчев

   فیودار  تیوتچیِف

اشك‌های آدميان

اشك‌های آدميان!

                     آه، اشك‌های آدميان!

جاری می­‌شويد

                  در موسمی دير و زود

ناديده می­‌چكيد

بی­خبر می­‌رهيد

   پايان‌ناپذيريد

                  چه بي‌شمار.

سرريز می­شويد

چنان‌كه بارانِ شبان‌گاه

                            به پاييزِ خاموش.

۱۸۴۹

ترجمه: ۲۷ ژوئن ۲۰۰۲

                                 ترجمه: اواخر سپتامبر ۲۰۰۳

  Ахмадреза Ахмади

       احمدرضا احمدی

Прогулка

Когда был ребёнком,

Я раскрыл небо

И соткал зонт своего сна

Я был как мята глаз двух женщин –

Это были моя мать и незнакомка.

Бегло просмотрел газеты,

Я не знал, что однажды новости станут воспоминание

Из-за нехватки деревьев...

Из-за нехватки домов...

Я свернул сырой табак в сигарету жизни.

Ни у меня,

Ни у матери

Не было скатерти,

Мы завтракали

На пыльной земле,

А если была цветущая скатерть, собирали бы жизнь

Не как разбрасывание фруктов на городском рынке…

Жизнь остановилась, когда я увидел себя в воде фонтана.

В тот день рыбы

Уплыли на прогулку по влажным цветам жизни.

 перевод с персидского: Хамидреза Аташбараб

ترجمه: حمیدرضا آتش برآب، مسکو، ژوئن ۲۰۰۹

گُلگشت

وقتي که کودکي بودم

من آسمان را باز کردم

و چتر خواب خود را بافتم

پونه‌ي چشم دو زن بودم

يکي مادرم و ديگري را نشناختم

روزنامه‌ها را مي‌ديدم

و نمي‌دانستم که روزي خبرهايشان برايم خاطره خواهدشد

نه بر درختي ...

نه بر خانه‌اي ...

سيگار زندگي را با توتون مرطوبي پيچيدم.

من،

 مادرم،

  سفره نداشتيم

و روي زمين انباشته از خاک، چاشت مي‌کرديم،

و اگر بود، در سفره‌ي گل‌دار زندگي را مي‌چيديم،

نه چون پراکندگي ميوه‌ها در بازار شهر ...

اما زندگي من، هنگامي بسته شد که در آب حوض خود را ديدم.

ماهي‌ها آن روز، با رنگ‌هاي مرطوب زندگي

به گُلگشت رفته­بودند.

АЛЕКСАНДР   ПУШКИН

          آلکساندر  پوشکین

پژواك

آيا

   دَرَنده‌ای

             به جنگل

                        نعره می­‌زند

يا اين‌كه

          رعد و تندری

                          بر آسمان شب؟

كرنا و بوق آيا

                ديری­ست می­زنند

يا دختری

            كه پشت بيشه

                             آواز می­‌كند؟

نه

اين انعكاسِ واژگان توست

ناگه به پاسخی

                  بر آسمانِ پاك

                                   هر صوت و زنگ را

اين گوشِ توست

                    بر هر طنينِ غرش

اين گوشِ توست

                    بر هر صدا و نغمه‌ی

                                            امواج و باد و مه

                    بر داد و فرياد و 

                                       بانگ رسایِ

                                                     چوپانِ پشتِ دِه

و آن‌گه كه می­‌شنوی

                        همه فرياد می­شوی به پاسخ

بی­‌جواب­ست اگر فريادت

هيچ غم نيست

شاعران اين‌گونه‌اند.

                             ۱۸۳۱

    ترجمه: ۱۷ ژولای ۲۰۰۲

کدام لحظه بوده­است

                         فریاد کرده­ام

          "انسان از آسمان هم بی­کران­تر است"؟

دیروز بوده انگاری

                         در کنار تو ...

کدام لحظه بوده­است  

                        شیون کرده­ام

          "انسان از آسمان هم تنهاتر است"؟

امروز بوده انگاری

                          بدون ِ تو …

اما

کدام لحظه

             تا نجوا کنند

          "انسان و آسمانش نمانده اند"؟

فردا که دررسد آرام

                          بدون ِ ما.

حمیدرضا آتش­برآب

مسکو، ۲۹ آوریل ۲۰۱۰

درود بر مرگ

که نجاتش

             زندگی

رویایش

             زندگی 

انتظارش

             زندگی

غیاب و دوریش

                     زندگی

و تا لحظه­ی قیام ِ حضورش 

                                  زندگی­ست

بر مرگ درود 

                     که لبریز ِ زندگی­ست.

حمیدرضا آتش­بَرآب

مسکو، ۱۹ آوریل ۲۰۱۰ 

МИХАИЛ   ЛЕРМОНТОВ

میخاییل  لِرمانتاف

 перевод посвещаю Татьяне Валериевне Доржиевой

این ترجمه تقدیم به یادِ شهودِ شادِ رفیقم، تاتیانا والِری­یونا،

 و مِهرش به شنیدنِ زمزمه ی پیوسته ی شعرهایم

صخره

شبان‌گاه

بر سينه‌ی صخره‌ای عظيم

ابركِ طلايی

               اتراق كرد

سحرگاه

شتابان و رقصان

به اوجِ لاجورد روانه شد

ردّ ِ نمناكی اما

به پيشانیِ صخره‌ی تنها

                  بر جای مانده‌است

اكنون

       صخره

به انديشه‌ای ژرف غوطه می­‌خورَد

و می­‌گِريد آهسته

                     به پهنای دشت.

            ۱۸۴۱

ترجمه: ۲۰ آوريل ۲۰۰۲

Вестница

Вестница, скажи, что за новости у тебя?

Откуда и от кого ты вести принесла?

Что ты была хорошим предзнаменованием,

Но напрасно ты крутишься вокруг моей лачуги:

Я не жду новостей

Ни от любимой, ни с Родины.

Иди в страну, где есть право слушать и видеть,

Иди в страну, где тебя ждут,

Иди! Вестница! Иди!

В моем сердце всё глухо и немо.

«Оставь меня, чужого на Родине своей», -

Шепчет в моем сердце посланец горькой жизни:

«Ты - обман, ты - лишь обман!

Ты лжешь!»

Вестница! Но наконец …

Позволила ли унести себя ветром?

Эй! Я к тебе обращаюсь, куда ты пошла?

Есть ли еще вести где-нибудь?

Осталась ли теплая зола где-нибудь?

В очаге - не надеюсь увидеть пламя –

                      есть ли хоть искра еще?

Вестница!

Тучи всех небес день и ночь

Проливают слезы во мне.

перевод: Хамидреза Аташбараб

ترجمه: حمیدرضا آتش­برآب، آوریل  ۲۰۱۰

قاصدك

قاصدك!‌ هان، ‌چه خبر آوردي؟

از كجا وز كه خبر آوردي؟

خوش­خبر باشي اما اما

گرد بام و درِ من

بي‌ثمر مي‌گردي

انتظار خبري نيست مرا

نه زِ ياري نه زِ ديار و دياري باري

برو آنجا كه بود چشمي و گوشي با كس

برو آنجا كه تُرا منتظرند

قاصدك!‌

در دلِ من همه كورند و كرند.

دست بردار از اين در وطن خويش غريب

قاصد تجربه‌هاي همه تلخ

با دلم مي‌گويد

كه دروغي تو دروغ

كه فريبي تو فريب

قاصدك!‌ هان ولي ... آخر ... اي واي

راستي آيا رفتي با باد

با توام آي كجا رفتي؟ آي

راستي آيا جايي خبري هست هنوز

مانده خاكستر گرمي، جايي؟

در اجاقي - طمع شعله نمي‌بندم-  خُردك شرري هست هنوز؟

قاصدك!

ابرهاي همه عالم شب و روز

Бижaн Джалали          

1                 

Какое счастье

Знать, что

Во время снегопада,

Сердцам птиц

Тепло.

2                

У меня есть слово,

Не написанное до сих пор,

Ибо оно белее

Любой бумаги.

перевод: Хамидреза Аташбараб

ترجمه: حمیدرضا آتش­برآب، می ِ  ۲۰۰۹

1

چه سعادتي‌ست

وقتي كه برف مي‌بارد

دانستنِ اين كه

تنِ پرنده‌ها گرم است

2

حرفي دارم

كه آن را تاكنون

ننوشته‌ام

زيرا سفيدتر از كاغذهاست

دو انفجار مهیب مسکو را تکان داد، تکان تکان داد، مثل وقتی که در واگنهای مترو تکان تکان می خوری... بیش از پنجاه نفر کشته و بسیار بیش از این تعداد زخمی در داخل دالانهای تیره ی مترو مسکو... انسانهایی که خدا می داند فقط برای گرسنه نماندن باز هم گرسنه سرکار می دویدند و در این سرمای وحشتناک به واگنها می چپیدند و صبح امروز تکه تکه شدند. من از گرسنگی این سرزمین می گویم و تو احتمالا بی پولی را به خاطر می آوری و کمبود رفاه را، اما من واقعاً فقط از گرسنگی می گویم. از گرسنگی محض، و تو احتمالا چیز دیگری را به خاطر می آوری...

گناه از اینان است... گناه از گرسنگان است... خدایا! جلو چشمانم پیکرهای پاره پاره را می بردند... بیشترشان ژنده پاره پوشهایی بودند که می دانم به خاطر کار و پولی برای گذارن- تکرار می کنم فقط گذران و نمردن و نه به هیچ وجه "زندگی کردن" - به این شهر وحشتناک، این گرانترین شهر جهان، پناه آورده اند... پیکرهای گناهکار گرسنگی که درد انتظار خانواده شان را در شهری بی نهایت فقیر در دوردست سیبری ِ روسیه، تاجیکستان، ازبکستان( و جاهایی که اسمشان را هم نشنیده ای) با خود برای همیشه بردند. پیکرهای یخ بسته از این یخبندان ابدی ِ روس را بردند احتمالا به سردخانه ها و بعد هم می کشانندشان زیر خاک سرد  

چه بنویسد این دست؟ شعر؟ ترجمه کند باز هم؟ از مهربانی بنویسد باز؟ از درد مردم؟ از مضحکه ای که احاطه مان کرده بنویسد؟ تا کی و زیر چند پاسخ نامه های دوستان بنویسد که همیشه مهربان باشید، همیشه، که تنها راز حیات مهربانی است، که هدف تمامی علوم و اندیشه ها و حرکتها صمیمیت و مهر بی دریغ است و همه ی مفاهیم زیبای عدالت و آزادگی اگر به مهر و عشق ختم نشود یاوه ای بیش نیست... که حتا تعاریفی چون خوبی و نیکی به راحتی تغییر می کنند، اما تنها خورشید عشق است که پاینده می ماند... و گاه چه یاوه هایی تحویل می گیری در پاسخ... "یاوه می بافند با صد ضرب و زور"

 وقتی از جنگ و آوارگی می گویی که به چشم دیده ایش و هزاران بار دهشتناکتر از اینها بوده، وقتی از فقر و بدبختی می گویی، وقتی انسانهایی را به یاد می آوری که در زمانهای مختلف- و نه صرفاً این زمان- در بیگناهی در سردابها و زندانها له شدند، همان منفی بافی می شوی که روز مردم را با نگاهی تیره خراب می کند. انگار که سر ستیز داشته ای با دوستانت... وقتی می گویی که انسان، اندکی ست، و به هوش باش تا از دستت نرود، همان منفی بافی می شوی که روز مردم را با نگاهی تیره خراب می کند. وقتی می گویی قدر لحظه ها را بدانید و همه چیز اندکی ست در این جهان، و به هوش باشید تا بزرگی این آسمان و زمین گولتان نزند، همه چیز اندکی ست، همان منفی بافی می شوی که روز مردم را با نگاهی تیره خراب می کند. و چه داعیه ها می شنوی

 دهکده ای فقط به دلیل خطای تحلیل نظامی ارتش آمریکا در یافتن طالبان در پاکستان محو می شود، محو می شود، به طور کامل نیست می شود، و خوب، دیگر نیست شده و چیزی که نیست شده هم، خوب معلوم است دیگر، نیست شده، یعنی نیست، یعنی چیزی نیست، هیچ... "اشتباه بوده است"... "خطای تحلیلی بوده است که دیگر تکرار نمی شود"، "خطا بوده است"، "وای که گناه داشتند طفلکی ها"، "همه مان از این مشکلات داریم"، "جنگ همین است"، "راحت شدند"،" آخر چه می شود کرد"، "چه کسی هست که مشکل نداشته باشد"...  اراجیفی که از همه بیشتر همین روشنفکرها بلغورش می کنند. دریغ از سکوتی! دریغ!... یکی از همین روشنفکرها خوب یادم هست که می گفت فلان هواپیما که در آسمان ایران آتش گرفت و منفجر شد و سوخت و ذوب شد، کاش مسافرانش در راه آزادی از بین می رفتند و نه به این سان... این همان روشنفکرانی هستند که مایاکوفسکی درباره شان می گوید:

  "آیا از اینان باید یاری خواست؟/ باید آیا دعا کرد / که اینان سرود و کلام ملتی را بیافرینند؟ / ... / به شما می گویم: / حتا خـُردترین ذره ی حیات / ناچیزترین تکه ی این زندگی / پربهاتر از همه آنچیزهاست که ایشان آفریده اند / پربهاتر از همه آنچیزهاست / که بیافرینم، از این پس، من"

مضحکه ای که احاطه مان کرده را نهایتی نیست... گناه از گرسنگان است... گناه از گرسنگی ست...

لحظه هاتان شاد و نیک! لحظه ها را قدر بدانید و همیشه، همیشه، همیشه مهربان باشید!!! همین.

حمیدرضا آتش برآب

مسکوِ اندوه، ۲۹ مارس ۲۰۱۰

Мохаммад-Хосейн Шахрияр

              محمدحسین شهریار     

Цветочница

О, красавица цветочница!

Ты поешь как соловей по весне!

Платье твоё пёстрое, и сама - как бабочка

Сквозь цветы пробираешься бережно и медленно,

И сама фиалочка,

Всем цветам ты спутница,

С букетами букет,

Цветы - красивы, но не верны в любви,

Так будь осторожно не влюбись как я,

Не то поскользнешься

На измене,

Нахваливаешь свой пёстрый товар,

А то невдомёк, что сама цветок,

О, красавица цветочница!

Внимательно будь

Не то украдут

Тебя самоё!

перевод: Хамидреза Аташбараб

ترجمه: حمیدرضا آتش­برآب، مارس  ۲۰۰۹

دختر گلفروش

ای گل‌فروش، دختر زيبا كه می­‌زنی

هردم چو بلبلانِ بهاری صلای گل

نرم و سبك به جامه­ی گلدوز زرنگار

پروانه‌وار می­‌خزی از لابلای گل

حقّا كه همنشين گلی ای بنفشه مو

سيمای شرمگينِ تو دارد صفای گل

گل بی­وفاست اين همه گِردش چو من مگرد

ترسم خدای­ نكرده نبينی وفای گل

تعريف می­كنی گلِ خود را و غافلی

كز عشوه­ی تو جلوه نمانَد برای گل

ای گلفروش، دخترِ زيبا، خدای را

رندند بچه ها نبرندت به جای گل

دوست هنرمند و عزیزم، علیرضا مجابی، مدتهاست که بی هیچ پشتوانه، کمک و مشوقی شبهای شعر رنگ واژه را، با آن علاقه و عشق بیکرانی که به شعر و ادبیات دارد، و با زحمات بسیاری در همان آتلیه ی دوست داشتنی و زیبایش برگزار می کند. بسیاری از دوستان اهل شعر برای نخستین بار در همین جلسات بوده که به خوبی دیده و شناخته شدند، اما دریغ از اشاره ای درخور و شایسته حتا... گویی جنس ما از همین کائنات است و تاروپودش همان فراموشی و ناسپاسی است. می خواستم به این وسیله مراتب سپاس خود را از مجابی عزیز ابراز کنم و برایش سالی قشنگ و سالهایی موفقتر آرزو کنم.

مراسم "شب شعر روس" به دعوت آتلیه ی "رنگ واژه" و با حضور اساتید و علاقه مندانی چون شهاب مقربین و حافظ موسوی(مدیریت نشر آهنگ دیگر)، محمود معتقدی، علی باباچاهی، اسد امرایی، لطف الله ساغروانی(مدیر نشر هرمس)، جعفر همایی(مدیر نشر نی)، وحید آقاجانی، ماریا آوانسیان، میکاییل آوانسیان، نازنین میرسعیدی، مهرداد شکوفا، مهتاب ایرانی، الهه شیوا، منیژه شیخی، آذر کتابی، ایوب صادقیانی، علی ثباتی، علی مسعودی نیا، سعید محبی، سارا فلور، بهاره فریس آبادی، حسن ملایی، تهمینه قدرت پور، عسل کیانی، فرانک پارسا، بهرام فرهمندپور، مریم آموسا، محمد واشویی و حسین سجادی(مدیریت نشر ماهی)، یاسمن کاظمی، شروین گودرزی، فرامرز الاهی، هاتف هیدجی، خانواده ی گرامی ِ مقدم و مجابی و دیگر دوستان گرامی برگزار شد. این نخستین شب شعر ترجمه در "رنگ واژه" بود و در آن از تاریخچه ی زبان روسی و سیر تطور و تحول شعر روسی صحبت کردم و نمونه هایی از ترجمه های خود را از شعر روسی ِ دوره های مختلف خواندم و اجرا کردم. سپاس از دوستانی که از دور و نزدیک آمده اند را فرض همه ی کار خود می دانم. 

حمیدرضا آتش برآب

مسکو - ۱۲ مارس ۲۰۱۰

حمیدرضا آتش برآب و احمد پوری ( پیش از جلسه)

علی باباچاهی

این در حال اجرای شعر است با صدای پرسوناژهای مختلف، و نه خطاب به کسی

احمد پوری، محمود معتقدی و اسد امرایی (پیش از جلسه)

حمیدرضا آتش برآب و علیرضا مجابی (کارهای پشت سر از آثار اخیر مجابی است)

همراه خانواده ی ارجمند مجابی

عکس ها از مریم آموسا

 http://www.televisionwashington.com/media1.aspx?lang=fa&SectionID=7&id=2832

حمیدرضا آتش برآب - علی عبداللهی - علی ثباتی

علی مسعودی نیا و علی ثباتی

عکسها از مریم آموسا

http://www.farheekhtegan.ir/content/view/6351/40/

http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1472819&Lang=P

http://vazna.com/article.aspx?id=2627