НАДЭР  НАДЭРПУР               

                     نادر  نادرپور

Далёкая звезда

Изображения в зеркалах прокричали:

«Спасите нас от позолоченных рамок!

Мы были свободны в нашем мире».

Слепые ветхие стены стонут:

«Почему вы нас держите в земном плену?

Пока мы были обожжённыеми кирпичами,

Мы были счастливы во время нашей юности.

По очереди, по одной, звёзды с мокрыми от слёз глазами

Ухватились за ветер, жалуясь:

О, ветер! мы не были всю вечностью в этом состоянии!

Мы были слезами истерики».

Увы, ветер тоже был на пределе терпения.

Нападения ошеломляющей тоски.

Я - не ветер,

Но всегда жаждал криков,

Я - не стена,

Но пленник в когтях несправедливости.

Я - не изображение в ледяном зеркале,

Так как, чем бы я ни был, я не беспечен:

Они огненным стоном

Гасят скрытую боль и забывают,

Но я – та далёкая звезда, что воды

Мои кровавые слёзы вкушают.

Перевод: Хамидреза Аташбараб

ترجمه: حمیدرضا آتش برآب، ژوئن ۲۰۰۹

ستاره­ی دور

تصويرها در آينه‌ها نعره مي‌کشند:

- ما را ز چارچوبِ طلايي رها کنيد

ما در جهان خويشتن آزاد بوده‌ايم.

ديوارهاي کورِ کهن ناله مي‌کنند:

- ما را چرا به خاکِ اسارت نشانده‌ايد؟

ما خشت‌ها به خامي خود شاد بوده‌ايم

تک­تک ستارگان، همه با چشمهاي تَر

دامانِ باد را به تضرّع گرفته‌اند

کاي باد! ما زِ روزِ ازل اين نبوده‌ايم

ما اشک‌هايي از پيِ فرياد بوده‌ايم.

غافل، که باد نيز عنانِ شکيب خويش

ديري‌ست کز نهيبِ غم از دست داده­است

گويد که ما به گوشِ جهان باد بوده‌ايم

من باد نيستم

اما هميشه تشنه‌ي فرياد بوده‌ام

ديوار نيستم

اما اسيرِ پنجه‌ي بيداد بوده‌ام

نقشي درونِ آينه‌ي سرد نيستم

زيرا هرآنچه هستم بي‌درد نيستم:

اينان به­ ناله آتشِ دردِ نهفته را

خاموش مي‌کنند و فراموش مي‌کنند

اما من آن ستاره‌ي دورم که آب‌ها

خونابه‌هاي چشمِ مرا نوش مي‌کنند.

       АЛЕКСАНДР  БЛОК

                         ИОСИФ  БРОДСКИЙ 

                                 ایئوسیف  بروتسکی

                                                                  برای علی ثُباتی

سنگ‌هاي زمين

اين شعر

          درباره‌ي سنگ‌هايي است

                                        كه روي زمين افتاده‌اند

سنگ‌هايي معمولي

                      كه نيمي از آن‌ها

                                          خورشيد را نمي‌بينند

سنگ‌هايي معمولي

                       به رنگ خاكستري

سنگ‌هايي معمولي

سنگ‌هايي بدونِ گورنگاشت.

سنگ‌هايي كه گام‌هامان را پذيرا مي‌شوند

در آفتاب

           سفيدند

و در شب

به چشمانِ درشتِ ماهيان شبيه­اند

سنگ‌هايي كه گام‌هامان را آسيا مي‌كنند

سنگ‌آسياب‌هايِ جاودانه‌يِ‌ نانِ جاودان.

سنگ‌هايي كه پذيراي گام‌هامان مي‌شوند

چون آبِ سياه

                 كه سنگ‌هاي خاكستري را پذيرا مي‌شود

سنگ‌هايي كه زيبنده‌ي گردنِ خودكشي‌كنندگان مي‌شوند

سنگ‌هاي قيمتي

                    كه با شعور صيقل‌خورده‌اند.

سنگ‌هايي كه روي‌شان خواهند نوشت:

                                               " آزادي ".

سنگ‌هايي كه روزي با آن‌ها

                                  جاده‌اي را فرش خواهندكرد.

سنگ‌هايي كه از آن‌ها

                           زندان‌ها خواهندساخت

يا سنگ‌هايي كه ثابت خواهندماند

مثل سنگ‌هايي كه چيزي را به ياد نمي‌آورند.

اين‌چنين

           سنگ‌ها

                    روي زمين افتاده‌اند

سنگ‌هايي معمولي

                      كه شبيه به پسِ گردن هستند

سنگ‌هايي معمولي

سنگ‌هايي بدونِ گورنگاشت.

۱۹۵۹

ترجمه: ۲۰ دسامبر ۲۰۰۳

АЛЕКСАНДР  ПУШКИН

   آلکساندر  پوشکین

زندگي

تو از چه رو به من اعطا شدي

ارمغانِ اتفاق

                اي هديه‌ي عبثْ

                                     زندگي!

و از چه رو به سِرِ‌‌ّ تقدير

محكومي به زنجيرِ مرگ

كيست كه از روي عداوت

مرا از نيستي، خوانده

روحم را لبريزِ شور و

عقلم را سرشارِ ترديد ساخته

ولي در فرارويم

                  دِريغ از هدفي

به قلب

        خلأ

و در سَر

         جُز ياوه‌اي­م نيست

و اين جنجالِ مُدامِ زندگي

و سيلِ غصّه و اندوهش

                            چه عذابم مي‌دهد.

                         ۱۸۲۸

     ترجمه: ۱۷ ژولاي ۲۰۰۲

ВЕЛИМИР  ХЛЕБНИКОВ

      ویلیمیر  خلِبنیکاف

امتناع

خوش‌تر آن است                             

به ستاره‌ها نظر افكنم               

تا آن‌كه حُكمِ اعدامي را امضا كنم.  

خوش‌تر آن است                           

زماني‌كه سَربه‌گريبان               

                         در باغ مي‌گذرم                     

به صداي گل‌ها گوش سپارم         

                                   كه نجوا مي‌كنند:

                                 « اوست كه مي‌آيد! »

تا آن‌كه

سلاحِ سياهِ پاسباني را ببينم

كه مي‌كُشد آن‌ها را                     

                       كه قصد كشتنِ مرا دارند.           

از همين‌روست شايد               

                       كه هيچ‌گاه                           

نه                                     

    هيچ‌گاه                                 

             حُكم‌راني نخواهم­شد!

                            ۱۹۲۲

      ترجمه: ۱۹ نوامبر ۲۰۰۱

      کنارِ مزارِ ویلیمیر خلِبنیکاف(۱۹۲۲-۱۸۸۵) هستیم: چهره­ای بی­نظیر در شعرِ روس، از پایه­گذارانِ نهضتِ فوتوریسم، و به­قولِ خودِ روس­ها درویش و عارفی روسی که همواره سرگردانی شیدا بود، و به شکلی دردناک و در فقرِ محض تلف شد. چنان­که دانته می­گوید: گرسنگی­اش از رنجش افزون­تر شد.

       دوستان دیده­اند که عادت به فرموله­کردنِ سخن ندارم و از همین­رو سعی نداشته­ام بر شعر و ترجمه­های این صفحه­ شرح و بیوگرافی و غیره بیاورم و صفحه­ی ادبیِ کوچکی چون این­جا را غرقِ نقدها و یادداشت­های روزانه­ی سانتی­منتالی کنم که امروزه از فزونی درِ هر سایتِ ادبی را که بزنی از صفحه­ی تصویرت بیرون می­ریزند. به­قولِ پوشکین « حق با توست / وقتی که می­آفرینی / برای مخاطبِ معدود / و نه داورانِ چرکین­دلِ رشک­آلود: / مجموعه­دارانِ ناچیزِ اخبار و احوالِ دیگران ». این است که دوست داشته­ام فقط شعر باشد و شعر. 

این­بار که باز هم کاری از خلِبنیکاف را برایتان می­گذاشتم دیگر نتوانستم از شرح خودداری کنم. یادم افتاد سال­ها پیش از این شعری گفته­ام برای عددِ ۳۷ یا بهتر بگویم سی­وهفت­سالگی.

خلِبنیکاف ۳۷ سال زیست. درست در همین سنِ کم و در همین عددِ شوم، نویسندگانِ بزرگِ بسیاری از ادبیاتِ روسیه جهان را وداع گفتند: ویسّاریون بلینسکی، آلکساندر پوشکین(با چندماه اختلاف)، ولادیمیر مایاکوفسکی، دانیئیل خارمس، واسیلی آلکساندروفسکی، لیاپولد آوِرباخ، اِدوارد باگریتسکی، آرکادی گایدار، یوگنی گِربینکا، یِلیِنا گورو، ایوان کاتایِف، میرّا لاخویتسکایا، میخاییل میخایلوف، آلکساندر آدویِفسکی، آناتولی اشتیگِر، آلکساندر ویدینسکی و . . .

شاید گمان رود که یافتنِ چنین نظیرهایی در  جاهای دیگر هم امکان­پذیر است؛ که مثلاً می­توان آنتالوژی­ها را برگ زد و اسامیِ سی­وهفت­ساله را کنارِ هم اضافه کرد. اما این گمانی بر خطاست. حقیقتی بدونِ نمونه و نظیر است. برای ادبیاتی که به­دشواری دو قرن سابقه دارد و نویسندگانش دست­کم در کمیّت بارها اندک­تر از دیگر خطّه­هاست، این یک نکته­ی بی­نهایت قابل­تعمق است. نه این که شروع کنیم به قصه­پردازی و افسانه­سازی، نه.  

من نه با برگ­زدنِ آنتالوژی، که سالها با تحقیقِ مداوم و غور در شعر و ادبِ روس بارها و بارها به بزرگانِ دیگری نیز- چون نیکالای دابرالیوباف(۲۵ سال)، دمیتری پیساریِف، پاول واسیلی­یِف، نیکالای اِستانکاویچ و میخاییل لِرمانتاف(۲۷ سال)، سِرگِی یِسِنین و کاندراتی ژیلی­یِف(۳۰ سال)، آلِکسی کالتسوف و گریبایِدوف(۳۳ سال) نیکالای گومیلوف(۳۵ سال) و . . .- بَرخوردم، و باید به­جرأت بگویم که ادبیاتِ روس از این نظر استثنایی­ست برای همه­ی دوره­های ادبیات جهان. این­همه فاجعه، این­همه تراژدی، این­همه مرگ، و باز این­همه آفرینش، این­همه شگفتی و این­همه زندگی در طولِ حیاتی چنین کوتاه و چنین پُرخطر و دردناک. ادبیاتِ روس- که حیاتش چون خودِ ادیبانش بسیار کوتاه است و، از نظرگاهِ من، امروز دیگر شاید بتوان گفت که چون ایشان در همان جوانیِ خود بدرودِ حیات گفته است- اگر حتا تأثیرِ ژرفش بر ادبیاتِ جهان را کناری بگذاریم، با آن فراز و فرود و جهشِ شگرفش در زمانی کمتر از دو قرن، بورانِ نبوغی غریب و باورناکردنی است. تک­تکِ این اسامیِ تکرارناشدنی- اگر تازه چخوف­ها و بلوک­ها و آندری­یِف­ها و تسوِتایِواها و . . . که همگی کمابیش چهل سال زیستند را در نظر نگیریم- در طولِ زندگیِ کوتاهشان چنان کم­نظیر و چنان عجیب و خاص آفریدند که شاید برای پدیدآمدنِ هریک از آن­ها یک ملّت دست­کم قرنی را باید به­انتظار بنشیند.

حمیدرضا آتش­بَرآب

مسکو، ۷ سپتامبرِ ۲۰۰۹

    МИХАИЛ  ЛЕРМОНТОВ

                 میخاییل  لِرمانتاف

عشق سوخته

١

نه

    ديگر چنان پُرشور

                          دوستت نمي‌دارم

چراكه تابشِ زيبايي‌ات

                           براي من نيست

در تو

      رنج‌هاي گذشته‌ام را

                             دوست مي‌دارم

و جوانيِ ازدست‌رفته‌ام را

٢

هرچند گه‌گاه

            نگاه

         مبهوت مي‌دارم به چشمانت

                                              آرام

و نهفته

        مدام با خود سخن ساز مي‌كنم

اما نه با تو

كه با قلبِ خود مي‌گشايم

                              رازناكيِ سينه را

٣

در سيمايت

              سيماي ديگري را مي‌جويم

در لب‌هايت

              لب‌هايي كه ديري‌ست خاموشند

و در چشمانت

                 آتشِ مرده‌ي چشماني ديگر را.

                                               ١٨٤١

                       ترجمه: ۱۲ آوريل ۲٠۰۳

            АЛЕКСАНДР  БЛОК

ترجمه: ۱۱ ژانويه ۲۰۰۲

   АЛЕКСАНДР  ПУШКИН

           آلکساندر پوشکین

به شاعر

ارزش مده

             اي شاعر

                       عشقِ مردم را.

هاي‌وهويِ آنيِ ستايش‌هاي پُرشور

                                         خواهدگذشت

و تو خواهي‌شنيد

                    قضاوتِ جاهلان و

                                       خنده‌ي جماعتِ سرد را

سلطاني

          تو.

در تنهايي‌ات زندگي كن

رهسپار شو در جاده‌ي رهايي

هركجا كه انديشه‌ي رهايَت كشانيد

به كمال رسان

                  ثمرات انديشه‌هاي محبوبت را

و در ازاي اين دلاوريِ نجيب

                                   پاداشي طلب مكن.

پاداش

        در درونِ توست

تو خود

        دادگاهِ متعاليِ خويشي

تو خود

توانِ ستايشِ كارِ خويش را داري

                                       از همه سخت‌گيرانه‌تر

از كارِ خويش خشنودي

                             اي هنرمندِ سرسخت؟

اگركه خشنودي از كار خويش

بگذار نفرينش كنند

                       جماعت

و در شيطنتِ كودكانه‌شان

                            بلرزانند سه‌پايه‌ي آتشدانت را

و تف بيندازند به قربان‌گاهت

جايي ‌كه

          آتشِ تو

                    شعله‌ور است.

۱۸۳۰

ترجمه: آوريل و ميِ ۲۰۰۵

  НИМА  ЮШИДЖ

                    نیما یوشیج

برنده­ی جایزه­ی نخستِ ترجمه­ی شعر

در جشنواره­ی ادبیاتِ مللِ مسکو 

Туманна хижина моя…

Туманна хижина моя 

И в тумане стоит она.

И в ущелье кружится

Пьяный, разбойный ветер

И мир повсюду и чувства мои

Оскорблены все!

О, музыкант!

Сбитый с пути мелодией флейты,

                                                  Где ты?

Туманна хижина моя

Пусть туча проливается дождем

Я в мечтах о светлых и потерянных днях

Гляжу прямо на солнце,

Взор навожу на морской простор  

Весь мир разрушен и ветром оскорблен.

На дороге музыкант,

Она всюду на флейте играет, 

И идет дорогой своей  

По туманному миру...

            АХМАД  ШАМЛЮ

رشتة چرم‌باف
فرود آمد
و ريسمانِ بي­انتهاي سرخ
 در طولِ خويش
از گرهي بزرگ
برگذشت.

«شتاب كن ناصري، شتاب كن!»

از صفِ غوغاي تماشاييان
العازر
گام زنان راهِ خود گرفت
دستها
    در پسِ پُشت
        به­هم درافكنده
و جانش را از آزارِ گرانِ دِيني گزنده
آزاد يافت:

«- مگر خود نمي‌خواست، ورنه مي‌توانست!»

آسمانِ كوتاه
        به سنگيني
بر آوازِ رو درخاموشيِ رحم
فروافتاد.
سوگواران
    به خاك‌پُشته
              برشدند
و خورشيد و ماه
به هم
    برآمد.

БОРИС  ПАСТЕРНАК

       باریس  پاسترناک

هملت

خوابيد هاي‌‌و‌هوي.

بر صحنه رفتم.

اكنون

تكيه‌داده بر درگاه

مي‌شنوم

           به پژواكي آرام

آن‌چه را كه بر قرنم خواهدگذشت.

ظلماتِ شب

به هيأت هزاران نگاه خيره

                                بر من نشانه رفته­است.

پدر آسماني!

اگرم قسمت اين جام بوده‌است

                          پس آن را خواهم نوشيد.

گواراست برايم نيّتِ استوارت 

         و گردن نهاده‌ام بر اجراي اين نقش

اينك اما

          درامي ديگر بر صحنه است

           پس اين‌بار

                       به بخشايشم درآي.

ديگر چه مي‌توان كرد

كه هم از نخست

ترتيب صحنه‌ها

                  مُقدّر آمده‌است

و پايان اين راه

                  محتوم.

تنها مانده‌ام

هر‌آن‌چه هست

                   در تزوير غوطه‌ور است.

آري كه زيستن

          گذاري باطل

                      بر دشتي تهي نيست.

۱۹۴۶

ترجمه: ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۳

          МИХАИЛ  ЛЕРМОНТОВ

                     میخاییل  لِرمانتاف

ابرهاي سياه

آي اَبرَكان سياه

آوارگانِ جاودان‌به‌راه!

با دشتِ نيلگون

چو زنجيرِ دُر، كنون

شتابان مي‌رويد

چون من كه به تبعيد

از شمالِ محبوب

   به­سوي جنوب.

چه‌كس بيرون‌تان رانده؟                    

      اِي زائران ناخوانده!                    

حكمِ سرنوشت بوده‌است

        يا دستي بدسرشت؟                             

حسادتي پنهان

يا افتراي نيش‌دارِ رفيقان؟

و شايد جنايتي ديده‌ايد                  

كه اين رنجِ راه را بر خود خريده‌ايد؟

نه

شما دل‌گير از كشت‌زاران بي‌حاصليد. . .

      شما با شوق‌ها و رنج‌ها بيگانه‌ايد     

شما جاودانه سرديد

                       جاودانه رها    

شما را نه وطني‌ست

                         و نه تبعيدي.

               ۱۸۳۸

                              ترجمه: ۱۱ فوريه ۲۰۰۲

   СЕРГЕЙ  ЕСЕНИН

ИОСИФ  БРОДСКИЙ

                                  ایئوسیف بروتسکی

به­پاسِ رفاقتِ جاویدِ عزیز

مرگِ واژِگان

در انديشه‌ي‌‌ آنم

                   كه واژگانم

                               خواهندمُرد

و زمان

به لبخندِ فاتحانه‌اش

          زحمتِ غم‌انگيزم را

               به جهانِ بي‌جانِ مجاور

                              بدرقه خواهدبود.

ديگر

نه در گذشته و آينده

نه در رموزِ هستي

نه در آن ورطه

                 كه فضانوردان به مكاشفه‌اند

نه در درياهاي بي‌كران

و نه در هيچ‌كجاي گيتي

حقيقتِ دلپذيرِ خويش را نمي‌بينم.

تكليفِ شاعر

               جَهدي‌ست

كه كرانه‌هاي گسسته‌ي جان و تن را پيوند مي‌دهد.

نبوغ

      سوزني‌ست

كه يگانه رشته‌نَخَش صداست.

و اين‌همه دوختن را

تنها مرگ است

                  كه نقطه‌ي پايان است.

۱۹۶۳

ترجمه: ۲ نوامبر ۲۰۰۳

انجیلِ انسان

از ابتدا

           جَنگ بود.

و جَنگ

         چیزی نیافرید.

و جَنگ

       تنها جَنگ را ­آوَرد.

و انسان بود

             که جَنگ را آوَرد.

و انسان را

            انسان آوَرد.

و انسان

         باعشق

                 انسان را ­آوَرد.

و عشق

        عشق را آوَرد.

و تنها

       عشق بود

                   که می­آفرید.

و تنها

       عشق است

                  که می­آفریند.

مسکو، ۱۸ آورریلِ ۲۰۰۹

АЛЕКСАНДР  ПУШКИН

          آلکساندر  پوشکین

طلسم

حفظم كن

             طلسم من

حفظم كن

در روزهاي تعقيب

در روزهاي پشيماني و اضطراب 

چراكه تو اهداييِ روزهايِ غمي به من.

هنگامي‌كه اقيانوس

                       برخاسته‌است

و در حولِ من

                  موج‌هايش نعره‌كشان

و هنگامي‌كه ابرها مي‌غرند

                               با تُندرِشان

تو حفظم كن

                 طلسم من.

در انزواي آن‌سوي وطن

در دامنِ آسايشي ملال‌آور

در تشويشِ نبردي شعله‌ور

حفظم كن

             طلسم من.

اي دروغِ مقدس و شيرينِ من

ستاره‌ي سِحرآمیزِ جان

                           عهد شكست و

                              فرونشست               

تو حفظم كن

                 طلسم من.

بگذار كه هرگز خاطر‌ه‌ام

زخم‌هاي اين قلب را برنياشوبد

بدرود

        اي اُمـــيـــــد

بخواب

       اي آرزو

           مَديــــــــد

تو حفظم كن

                طلسم من.

۱۸۲۵

ترجمه: كي‌يِف، ۱۵ سپتامبر ۲۰۰۰

ВЕЛИМИР  ХЛЕБНИКОВ

    ویلیمیر خلِـبنیکاف

تقدیم به دست­های حمیده

آزادي

آزادي

       عريان

              به پيش مي‌آيد            

    گُل‌افشان به قلبمان                       

و ما هم‌راهش قدم‌زنان                   

به گفت‌و‌گوي آسمان گام مي‌نهيم.          

ما سربازان

با همين دست‌ها                

بر سپرِ عبوس دشمن حمله مي‌بريم    

آري

مَردم

      فرمان‌روايان خويش‌اند        

اين‌جا

       آن‌جا

             هميشه

                       همه‌جا!         

باشد

كه وقتي دوشيزگان              

                       از پنجره‌ها بخوانند               

نغمه‌ي نبردهاي ما را دوره كنند        

نغمه‌ي وفادارانِ

                   به سرزمين‌شان را     

نغمه‌ي

        حكومتِ

                   مَردمي‌شان را.

                                  ۱۹۱۷      

        ترجمه: ۱۲ دسامبر ۲۰۰۱

КОНСТАНТИН  БАЛЬМОНТ

      کانستانتین  بالمونت

جام‌هاي ابدي

دوستِ من!                                     

عشق و سعادت زنده‌اند                      

همه‌چيزها زنده‌اند                            

همه آن‌چيزها                                      

                 كه تازه به تازه خواهدبود                   

گرچه در قلب‌هاي ديگران                    

                                  و نه ما                                         

اما دوست نازنين!                               

هم تو

 هم من                                     

ما تنها                                                      

        وَهم و خيالي از زيبايي هستيم              

ما تنها                                            

        قطراتي در جام‌هاي ابدي هستيم

جام‌هاي ابديِ غنچه‌ها                      

                            و باغهاي زنده.                                      

۱۸۹۸

ترجمه: ۱۸ ژانويه ۲۰۰۲

   АНДРЕЙ  БЕЛЫЙ

          آندرِی بیِـلی

ميهن

شبنم‌ها

سَراشيب‌ها

               غبار و مه

سپيده‌ي سرخ بر علف‌هاي هرز

مردمانِ فقير و گرسنه.

و در اين پهناي آزادش

و در اين آزادي‌اش

                      اسارت احساس مي‌كني.

سرزمينِ عبوس و سُربي

از جلگه‌هاي سردش

                         فريادي روانه مي‌كند ما را كه 

" هلاك‌ شو

    به‌سان‌ ديگران

                  هلاك شو

                              هلاك! " 

نفَست برنمي‌آيد

مخاطرات مرگ‌بار

                      به گوش‌ات بيگانه‌اند

تنها فريادهايي تسلاناپذير به‌ گوش‌ات مي‌رسند

و اشك‌ها و

             ضجه‌ها و

                         شكوِه‌ها.

باد

    همان فريادها را

                        مي‌رساند به ما

    همان قطارِ مرگ‌هاي بي‌پايان را

                                          مي‌رساند به ما.

بر سراشيب‌ها

                با داس‌ها درو مي‌كنند

بر سراشيب‌ها

                  خَلق را درو مي‌كنند.

سرزمينِ شوم و يخ‌‌زده!

سرزمينِ نفرين‌شده به تقديري آهنين!

مادر ما!

روسيه!

اي ميهنِ ناميمون!

كيست

        كه اين‌چنين

                        تو را به سُخره گرفته‌است؟

مسكو، ۱۹۰۸

ترجمه: ۴ مي ۲۰۰۵

  ИГОРЬ  СЕВЕРЯНИН

      ایگور  سیوِریانین

پيش‌درآمد

آناناس‌ها در شامپاني!

        آناناس‌ها در شامپاني!

عجب خوش‌گوار

                     تُند و اخگرافشاني!

گويي كه سَراپا نروژي‌ام!

انگار كه مطلقاً اسپانيايي‌ام!

الهامي مي‌گيرم آتشين

و قلم‌به‌دست مي‌شوم!                           

وِرّاجيِ فرودگاه‌ها!

بدو كه ماشين نزندت!                            

غژغژِ قطارهاي سريع‌السير!

انعكاس‌ِ قايق‌هاي يخ‌شِكن!            

كسي را در اين‌جا به بوسه‌اي خاموش كرده‌اند!

ديگري را در آن‌جا به قتل رسانده‌اند!              

آناناس‌ها در شامپاني

اين نبضِ شب‌هاي ماست!                         

درگروهِ دخترانِ تندمزاج

در جمعِ پريشانِ زنان                    

من غم‌نامه‌ي زندگاني را

چون رؤيايي سخره‌آميز                       

اين‌چنين مي‌سرايم. . .

آناناس‌ها در شامپاني!

        آناناس‌ها درشامپاني!                            

از مسكو به ناكازاكي!

از نيويورك تا مريخ!

                                                                    ۱۹۱۵

                                              ترجمه: ۴ ژانویه ۲۰۰۲

    ФЁДОР  ТЮТЧЕВ

          فیودار تیوتْچیف

آخرين عشق

آه كه چه در سقوطند

                            ساليانِ ما

لطيف‌تر دل مي‌بنديم و موهوم‌تر. . .

برتاب

       برتاب

اِي برقِ بدرودِ آخرين عشق

اِي برقِ بدرودِ غروب!

نيمي از آسمان در آغوشِ تيرگي‌ست

تنها به مغرب

                نوري پَرسه مي‌زند

درنگ كن

            درنگ كن

                         لَختي اي غروب

آهسته

         آهسته

                  قدري اِي فسون!

بگذار

       خون در رگ‌هامان

                              كاستي گيرد

اما

    در قلبمان

                 هرگز لطافت نَميرد. . .

آه، تو اِي آخرين عشق!

تويي كه هم یأس و

                         هم سعادتي.

۱۸۵۲-۱۸۵۴

ترجمه: ۵ ژولاي ۲۰۰۲

ВЛАДИМИР  МАЯКОВСКИЙ

  طاهره زمانی( یاس )

دوستِ نادیده­ام، شاعر و مترجمِ گرامی، یاسِ عزیز، در مدتِ حضورِ این وبلاگ و به­خاطر همین مطالبِ ناچیزِ آن، همواره از آن­سوی زمین و از خاکِ گرمِ مالزی مرا در این خطّه­ی سرد، طیِ نامه­ها و نظراتِ بسیار، با شور و شعرهای زیباشان از لطفِ خود بهره­مند ساخته­اند. یاسِ گرامی بزرگ­وارانه بیش­ترِ شعرهای اخیرشان را پژواکی از مطالبِ این مکان می­دانَند و در آخرین نامه­شان مطلبِ زیر را آورده­بودند­ که بر خود دیدم به پاسِ مِهر و منّت و قلمشان آن را در این­جا منعکس کنم.

حمیدرضا آتش­برآب

مسکو، ۲۷ فوریه­ی ۲۰۰۹

سلام دوستِ عزیز

دیروز که « شعرِ دلنوازت » را خواندم این سطور به ذهنم رسید که نوشتم و می­فرستم برایتان. بعضی نوشته­هاتان این­قدر روان­ست که بعد از خواندنش یک­چیزی توی ذهنِ آدم جاری می­شود و می­ریزد روی کاغذ. . . البته قبلاً هم نوشته بودم این­ها را. اما این شعر را تقدیم می­کنم به شما و فضایی که از آمیزشِ کلام و موسیقی می­سازید. شاد باشید.

طاهره زمانی( یاس )

۲۱ فوریه­ی ۲۰۰۹

جان می­کَنْد لبانش

                         برای بوسیدنم

گره می­خورْد چشمانش

                              به گامِ آمدنم

شیون می­کرد گلویش

                           به گاهِ رفتنم

و می­لرزید

در این اوهامِ خودساخته

                               استخوان و تنم.

دلی با من نبود. . .

و تردستیِ بزرگی­ست:

لرزه از عشق

                 به وقتِ نبودنش!

مسکو، ۱۴ فوریه ۲۰۰۹

      علی ثُباتی

آتش‌بَرآب
             در دوردستِ دور است
آن­ورِ آب‌های سرخ و فریادهای لنین
مُشت‌های کوبیده بر میزهای جلساتِ بلشویکیِ سرد
آن‌ورِ دوربین‌های فراوان و همه‌زاویه‌ی شبکه‌‌های خبری
آن‌ورِ تیربارِ چچنی‌ها و تیربارِ چچنی‌ها
آن‌سوی تاریکیِ تاریخ با آن فکِ شکسته‌اش
آن سوی بیابانی پُرتَرَک با کله‌ی استخوانی
            گاوی مرده و بی‌اشتیاق
آن‌سوی ملال، سوی دیگرِ عشق.

آتش‌بَر‌آب
           غریبه‌ترین است
مُهرِ مسافتی ورای اراده‌ی زمین

                 بر چهره‌اش نشسته است
از گردِشِ زمین هم

            به من و زمینِ من دورتر است.

اما
آتش‌بَرآب
جایی در ذهنِ من

مثلِ چادری کوچک بَرپاست
و چه‌ کنم، گَه دوستی به تیرکی بند است
و من به یادواره‌های کوچکِ خندیدن و شوخی‌هایش.

و جهان

مثلِ تلیه‌ای پای دیوار
                            معطل ماست.

                                                               اوایل فوریه ۲۰۰۹

مسکو، ۱۰ فوریه ۲۰۰۹

   ВЛАДИМИР  НАБОКОВ

                        ИВАН  БУНИН   

                     ایوان بونین

نورِ بي‌غروب

در دشت‌ها

در گورخانه‌هاي دهستان

در بيشه‌هاي درختانِِ توس‌ِ كهنسال

                                استخوان و قبر نيست

                          آن‌جا سرزمينِ آرزوهاي شاد است.

نسيم ِتابستان

                سبزينه‌ي شاخه‌هاي بلند را مي‌جنبانَد

و نورِ لبخندت

                 پَرگشوده

                            سوي من سَرريزمي‌كند

در پيشِ چشمم هنوز

نه سنگِ قبري‌ست

                      نه صليبي

تنها

پيراهنِ دخترانه‌ي سال‌هاي تحصيلت

                                     در ياد مانده‌است

                                     و چشماني كه نور مي‌ريزند.

اكنون، تو تنهايي مگر؟

آيا در گذشته‌ي دورمان

آن‌جا كه انسانِ ديگري بودم

                                 هم‌راهم نبوده‌اي؟

در اين كره‌ي خاك

نه اكنوني هست

و نه جواني   

             كه زماني

                        در گذشته‌اي دور‌‌‌‌ مي‌زيسته

ديگر مدت‌هاست

                     كه خود نيز

                                 در نيستي غوطه مي‌خورم.

                                       ۱۹۱۷

                      ترجمه: ۳۰ آوريل ۲۰۰۳

    ИРИНА  ОДОЕВЦЕВА

        ایرینا آدویِف­تْسِوا

                                        طعمِ خیانت                                

زن ایستاده­بود پای پنجره

دست سوی ماه دراز می­کرد.

ماه با زاجِ سبزِ ملالش

بر سیمای زن می­تابید.

در اندوهِ خودکشی

بادِ زمستانی زوزه می­­کشید

و طعمِ خیانت در دهانش

چون بستنی آب می­شد.

۱۹۵۰

ترجمه: ۱۳ فوریه ۲۰۰۹